Gdyśmy siadali w ogrodzie wczesnym latem, na zielonej ławce, z której obłaziła farba, zawsze powtarzał, że nie ma większego malarza od Boga, że nikt nie wymyślił takich barw jak Natura i z zachwytem patrzył na pąsowe gladiole. Te dla niego miały najpiękniejszy kolor i tylko takie sadził co roku, pokrzywionymi od reumatyzmu rękami zakopując cebulki w ciepłej ziemi.
Pierwsze lekcje patrzenia. Niezależnie od stanu wiary czy niewiary - wystarczy się pochylić.
