Pierwotnie w sztuce Buddę ukazywano poprzez symbole. Przedstawienia w postaci ludzkiej pojawiły się dopiero w pierwszych wiekach n.e. w sztuce Gandhary. Z czasem rozwinęła się szeroka ikonografia, skodyfikowany język symboli, w których znaczenie mają poszczególne elementy stroju, ułożenie ciała - w szczególności rąk (mudry) itd., przekształcane i wzbogacane przez kolejne kultury przyjmujące buddyzm.
Budda medytujący, styl okresu Dwarawati (VI-XI wiek); równina Korat (Tajlandia); widoczne silne wpływy sztuki indyjskiej. Warto zwrócić uwagę na przekłute, charakterystycznie wydłużone od noszenia ciężkich kolczyków płatki uszu - to oznaka wyższego stanu, jeden z 32 cudownych znaków wielkiego męża, z którymi urodził się książę Siddhartha Gautama, oraz włosy zebrane w kok (sansk. uniszna), skręcające się w prawą stronę (kolejny pomyślny znak).
