Lustro w wielu kulturach kojarzone było z magią i nadzwyczajnymi mocami. Mówiono, że może ukazać zaświaty, przeszłość i przyszłość, światy i istoty ukryte przed ludzkim wzrokiem. Stanowiło zaporę przed złą magią, demonami i szaleństwem. W mistyce islamu utożsamiano je m.in. z czystym sercem, które odbija boskie światło, w buddyzmie istotę ludzką nazywano zwierciadłem dla Buddy.
To lusterko ofiarował w 1733 roku pewien fryzjer nepalski bogu Śiwie. Obecnie jest to jeden z najpiękniejszych eksponatów Muzeum w Patanie.
Osiemnastowieczne lusterko wykonano z brązu. Rączkę zrobiono z kości słoniowej, materiału stosunkowo mało popularnego w sztuce nepalskiej, chociaż łatwo dostępnego. Piękne rzeźbienia przedstawiają motywy z ikonografii hinduizmu. U szczytu widzimy boga Wisznu z małżonką Lakszmi siedzących na Garudzie. Garuda - pół ptak, pół człowiek - odwieczny wróg węży trzyma dwoje nagów, których wężowe ciała oplatają rączkę lusterka. Poniżej pojawia się postać Kryszny grającego na flecie w charakterystycznej pozie - o tym dokładniej w poście INDIE - Kryszna jako pasterz krów. Słabo już widoczne na zdjęciu tańczące postaci po jego obu stronach to prawdopodobnie jego małżonki - Rukmini i Satjabhama.
Kolejna perełka w kolekcji Muzeum w Patanie - Śiwa i Parwati.
